در کتاب تاریخ زندگی من بخشی هست که درد خیلی‌هاست

#دلنوشته در کتاب تاریخ زندگی من بخشی هست که درد خیلی‌هاست من پسری بودم که عاشق خانواده و مخصوصاً مادرش بود ، اما … در روزهای آخر مادرش … از او فرسنگها دور بود … همیشه می‌گفتم ، بزرگ بشم ، قوی بشم ، پولدار بشم تا به خانوادم ، به پدرم و به مادرم خدمت کنم. گوشه‌ای از زحماتشون رو جبران کنم … و چقدر زود دیر شد و این فرصت هرگز مهیا نشد … حال تو که این کتاب را میخوانی … آیا فرصتش را داری … اگر داری بدون فردا شاید دیر باشد ، پس عشق بورز … مثلاً - الو مامان سلام + سلام پسرم چطوری مامان ؟ بچه‌هام چطورن ؟ - خوبیم مامان … + خداروشکر - مامان جان امشب شام درست نکن میام دنبالت بریم جگرکی .. پ.ن: آخرین فیلمی که از مادرم دارم ، با پدرم و خواهرم رفته بودن جگرکی و بارون هم میومد و کلی بهش خوش گذشته بود و خواهرم ازش فیلم گرفته بود و چقدر میخندیدن … هموطنم ، عزیزم ، رفیقم و پاره تنم دویدن برای زندگی ، جنگیدن برای بقا ، دعوا برای جای پارک ، فریاد برای نبودن پول در بانک ، قهر برای نرفتن به عروسی فلانی همیشه هست ولی هیچوقت ارزش حتی یک لحظه غفلت از دوست داشتن رو نداره … فراموش نکنید که غرق زندگی شدن ، شما رو از خود زندگی دور نکنه …