دربارهٔ آراموفن
آراموفن نام قلمی یک رماننویس ایرانی است که نامش را کنار گذاشت تا قصه بدون سایهٔ نویسندهاش سفر کند، در روزگاری که دوست داشتن ایران هنوز بها دارد. هیچ مشخصهٔ دیگری از او منتشر نشده و این انتخاب بخشی از معنای کارش است: پیامآور مهم نیست، امانت مهم است.
داستانهایش روی مرز رمان و سند راه میروند: آدمها ساختگیاند، اما زمینی که روی آن راه میروند از رویدادهای مستند تاریخ معاصر ایران ساخته شده و هر روایت تاریخی در پاورقی و بخش «منابع و یادداشتها» مأخذ دارد. نثرش دو جریان دارد: جملههای کوتاهی که مثل ضربان مینشینند، و گرمای قصهگویی شفاهی خانههای ایرانی، با پژواکهایی از ادبیات کلاسیک فارسی.
موضوع همیشگیاش یک ایده است: حقیقت بهعنوان امانت، دستبهدست و نسلبهنسل، تا سالم برسد. او تاریخ را برای گذشته نمینویسد، برای آینده مینویسد. به قول خودش، تاریخ را وقتی میفهمیم که زندگیاش کنیم، نه فقط بخوانیم؛ زیرعنوان کتاب از همینجا آمده.
«حافظ حقیقت» نخستین رمان اوست. پیش از رمان، سالها در ایکس داستانهای کوتاه، یادداشت و کلیپ منتشر کرده که بهزودی در همین سایت گردآوری میشود.
بعضی امانتها را نمیشود زمین گذاشت.
نام قلمی اینجا پنهانکاری نیست؛ انتخاب است. چهرهای که در این سایت میبینید هم چهرهٔ آراموفن است، نه چهرهٔ کسی دیگر: تصویری ساختهشده برای نویسندهای که نامش را کنار گذاشته. وقتی نویسنده کنار میرود، خواننده با قصه تنها میماند و قصه با امانتی که حمل میکند. «آراموفن» همیشه سرهم نوشته میشود.
مه
مهی که رژیم روی حقیقت میکشد و رسانههای تازه، تکهتکه، میدرند.
چراغ
چراغی که آدمهای بینام در تاریکی روشن نگه داشتهاند. تصویر جلد کتاب از همینجاست.
امانت
کلید کل رمان: حقیقت زنده میماند چون همیشه کسی هست که امانتش را بر دوش بگیرد.