خانه بی پدر بود ، تا روزی که ملت خواب بود

#دلنوشته خانه بی پدر بود ، تا روزی که ملت خواب بود… یعنی پدر بود ، ولی ملت خواب بود … هر چه پدر گفت ، ای ملت سحر نزدیک است ملت از درد و غصه اما بی تاب بود … در ظلمت شب به تاراج بردند داغ بر پیشانیان نه خاک به کشت ، نه آبی به تالاب بود … ای هموطن ، ای رفیق ، پاره تن حرف با تو ، چه ز رشت و زاهدان ، چه چالاب بود … امروز و این لحظه که جمله بیدار شدیم غفلت نکنیم تا نگیم حیف ، این لحظه چه ناب بود … خان داداش ۲۰ مهرماه ۲۵۸۳ شاهنشاهی پاینده ایران #جاویدشاه