نیمکت پارک با دخترم

#دلنوشته تو پارک نزدیک خونه روی به نیمکت با دخترم نشسته بودم و داشتم به نوشتن یه داستان جدید فکر می‌کردم … - بابا …؟ خوبی …؟ + بله دخترم … خوبم … - اگه راست می‌گی پس چرا نمی‌خندی …؟ یادم نمیاد خندت چه شکلی بودا …! + من خوبم عزیزم چون تو رو دارم … (بغلم کرد و داشتم به رقص باد و شاخه درخت‌ها نگاه می‌کردم) … + بابا حالم بهتر میشه … حال هممون خوب میشه بزودی … + یه روزی میاد که هیچکسی دلتنگ خودش نباشه + یه روزی که برای خندیدن ، نقاب لبخند لازم نباشه بابا … - یعنی بی دلیل و بدون قلقلک دادن بخندم …؟ + آره بابا … یه قول بهم بده … - چه قولی …؟ + که حتی اگه من نبودم تو از ته دلت بجای من بلند بلند بخندی …! هموطنم ، پاره تنم ، رفیقم … یادتون باشه که داریم می‌جنگیم که فرزندان ما روزی … از ته دلشون آزادانه بلند بلند بخندن … چه ما باشیم و کیف کنیم ، چه نباشیم و یادگارمون عزت ایران آزاد باشه …! سرزمینی که خود بودن درش حکم اول زندگی باشه پاینده ایران #جاویدشاه