بازگشت به آیندهٔ خویش

بعد از فتنه ۵۷ هر بهاری از قبل زمستانتر بود … هیچ تابستانی برای کودکان کار تعطیل نشد آخر هر پاییزی جوجه که نه ، رفتگان را شمردند و زمستان شد نقطه تکرار درد بی سرما جشن‌های امید ، جوشن‌های التماس شد و اعتبار یک تار سبیل پشیزی بی ارزش و داغ پیشانی مصلحت دریای دروغ کتاب از رفاقت رنگ باخت و وِردهای بیگانه روزانه شد ما ، من شد و من کشته شد … در ورای هر طوفان و فتنه و رقص ملیجکهای مظلون نما ، تنها یک چیز هرگز نرفت و نباخت و نمرد این وطن بود ، ایران من که هرچند پر ز زخم … نگه داشته تو را به من وقت آنست که با هم ، تو و من ما بشویم ، بر پا بشویم تا بازگردیم به آینده خویش … به سرزمین شاهان ایران … پاینده ایران #جاویدشاه #بازگشت_به_آینده